یک سال پیش چنین روزی با از دست دادن
استادی گرانقدر، یتیمی دوران غیبت را بیشتر احساس کردم و به همین خاطر مدت هاست
تصمیم دارم برای امروز در مورد او
بنویسم اما نمی دونم چی بنویسم ؟ چه جوری بنویسم
یا از کجا شروع کنم؟
بذارید اول از چیزی شروع کنم که دل ما
را به او پیوند زد ...
از محبت، محبت امام عصر علیه السلام.
بذر این محبت را پدر و مادرامون توی دل همه ما کاشته بودند، بهش آب دادند و بزرگش
کردند. بزرگتر ها و معلمامون کمک کردند حفظش کنیم، بفهمیمش. اما انصافا کاری که او
با این درخت کرد با کار بقیه خیلی فرق داشت، او ریشه هایش را در وجودمان محکم کرد
و اون را به ثمر رساند. با او بود که فهمیدیم محبت امام را...
با او و حرف های شیرین اش بود که
توانستیم کهف حصین بودن امام را درک کنیم، دوست و پدر
و مهربان
بودنش را لمس کنیم. از او یاد گرفتیم چطوری با اماممان همراه باشیم، چطوری حضورش
را حس کنیم و اگه این درس های او نبود الان چگونه می توانستیم تاب بیاوریم نبودنش
را؟!
رفتن ایشان از بین من و دوستانم برای
همه مان ناباورانه و سخت بود و هنوز هم سخت است دور هم جمع شویم و او نباشد...
همیشه با خودم می گم امام زمان علیه
السلام هم الان با ما توی این غم شریکند و اینه که آرومم می کنه! همراهی بزرگترین
و مهربون ترین آدم در همه دنیا، و این باور ماست:
" ما من احد من شیعتننا لمرض الا
مرضنا لمرضه و لا یغتم الا اغتمنا لغمه و لا یفرح الا فرحنا لفرحه"
هیچ کدام از شیعیان ما مریض نمی شود
مگر اینکه ما هم با مریضی آنها مریض می شویم و غمگین نمی شود مگر اینکه ما هم با
آنها غمگین می شویم و خوشحال نمی شوند مگر اینکه ما هم در شادی آنها خوشحال می
شویم .
و همیشه می گفتند همه عالم حرم امام زمان علیه السلام است و آیا در این حرم
آدم باید غصه بخورد که بی پناه است و کسی نیست که کمکش کند ؟! چراکه زیر خیمه امام
امنیت،
آرامش، صلح، دوستی و محبت، اطمینان و اعتمادبه نفس و ... است و زیر خیمه امام
زندگی کردن همه چیز به آدم می دهد و دنیا برای مومن بهشت می شود.
یا صاحب الزمان! ما کسی را از دست
دادیم که خالصانه شما رو دوست داشت. کسی که با همه وجودش به شما خدمت می کرد. ما
برای از دست دادن کسی غمگینیم که خیلی دوست داشت دولت شما را ببیند...
خودشون می گفتند" ما می خواهیم اون قدر عمر کنیم که دولت امام زمانمان را
ببینیم" و به یادآوردن این حرفشون چقدر آدمو بی تاب می کنه...
یاد این حدیث افتادم که یه روز خودشون
برامون خواندند:
فضیل بن سیار از امام صادق علیه السلام
درباره آیه" یوم ندعو کل اناس بامامهم" سوال می کنه و امام می
فرمایند: یا فضیل! اعرف امامک، فانک اذا عرفت امامک لم یضرک تقدم هذا الامر او
تاخر و من عرف امامه ثم مات قبل ان یقوم صاحب هذا الامر کان بمنزله من کان قاعدا
فی عسکره لا بل بمنزله من قعد تحت لوائه.
بشناس امامت را. زمانی که امامت را
بشناسی هیچ ضرری بهت زده نمی شود که این امر (غیبت) جلو باشد یا عقب. کسی که امامش
را بشناسد و قبل از این قیام صاحب الامر بمیرد ، منزلتش همانند کسی است که نشسته
باشد در لشکر امام زمان نه بلکه به منزلت کسی است که نشسته باشد زیر پرچم امامش.
و من مطمئنم که حالا خانم دکتر"
تهرانی دوست" عزیز ما، مثل وقتی که اینجا بین ما بود و پرچم امام زمان
علیه السلام را بلند نگه می داشت، الان هم تو خیمه شما و زیر پرچم شماست، یا صاحب
الزمان!
یا صاحب الزمان دست ما را هم بگیرید...
ما بدان مقصد عالی نتوانیم رسید هم مگر پیش نهد
لطف شما گامی چند
